DEZE WEBSITE IS EEN PUBLICATIE VAN STICHTING DE TRADITIE

NLUK

Stichting De Traditie  -

 Cultureel Erfgoed



Disclaimer & Copyright notice     Home    Bestuur Doelstellingen       Collectie       MUSEUM-EXPO      SDT Publicaties     Woordenlijst     Funding  









Utrecht - Wetenschap

Vergelijkende Dierfysiologie - Elektroreceptie video clips








naar Chronologisch Overzicht  > > > > 'AKTIEF-ELEKTRISCHE VISSEN'  -  GOLFONTLADINGEN VAN EEN MES-AAL (ZUID-AMERIKA) 

 Apteronotus 2

 










Een enkel exemplaar van de mes-aal Apteronotus albifrons (Linnaeus, 1766), geeft golfvormige  (ca 800 Hz) elektrische velden af  met zijn elektrisch orgaan. De elektrische ontladingen werden opgenomen met behulp van twee roestvast stalen elektroden links in het aquarium en hoorbaar gemaakt met een luidspreker. Apteronotus zwemt even makkelijk achteruit als vooruit. De elektrische zin wordt gebruikt voor het detecteren van voorwerpen en obstakels. Evenals de meeste andere elektrische vissen is hun vermogen om zwakke elektrische velden waar te nemen heel belangrijk in de troebele watertjes waar ze in leven. Twee exemplaren van  Apteronotus albifrons (Linnaeus, 1766), geven tegelijkertijd elektrische velden af die interfereren met elkaar. Om die interferentie te vermijden verschuiven de vissen hun ontladingsfrequentie in tegengestelde richtingen. Dit gedrag wordt de 'Jamming Avoidance Response'  (JAR) genoemd. De vissen reageren op elkaars aanwezigheid met 'chirps', plotselinge veranderingen in de overigens stabiele ontladingen (opname Dr. Tim van Wessel).


 




 'AKTIEF-ELEKTRISCHE VISSEN'  -  PULSONTLADINGEN VAN EEN NIJLSNOEK (AFRIKA)

Gnathonemus 2
Een enkel exemplaar van de nijlsnoek Gnathonemus petersii (Guenther, 1862) schuilt in een perspex buisje en  īverkentī zijn omgeving met elektrische pulsen (EODs) van het Elektrisch Orgaan. Het orgaan dat de elektrische pulsem opwekt ligt in de staart. De pulsen zijn enkele volts sterk.  De pulsen werden geregistreerd met behulp van twee roestvast stalen elektroden links in het aquarium, en hoorbaar gemaakt via een luidspreker. Als een ijzeren bolletje in het aquarium gedompeld wordt, raakt Gnathonemus gealarmeerd, en begint zijn omgeving te onderzoeken met zijn pulsen. Deformaties van het  pulsveld door voorwerpen met een geleidingsvermogen dat afwijkt van water worden elektrisch herkend. Twee exemplaren: Als het tweede exemplaar in de bak losgelaten wordt, begint een uitgebreide uitwisseling van elektrische signalen met het doel de onderlinge hierarchie vast te stellen. De vissen kunnen hun elektrische signalen herkenen en onderscheiden en communiceren ermee (opname Dr. Tim van Wessel).







'PASSIEF-ELEKTRISCHE VISSEN'  -  GEEN ELEKTRISCH ORGAAN - DWERGMEERVALLEN


Ameiurus_tadpole











Ameiurus_dummy





Een dwergmeerval, Ameiurus (Ictalurus) nebulosus (Lesueur, 1819), vangt een dikkopje (Xenopus) in troebel water. De dwergmeerval is hongerig, en ook opgewonden nadat hij water geroken heeft dat afkomstig is van het aquarium waarin de dikkopjes gehouden werden. Het dikkopje zwemt van links naar rechts bij het wateroppervlak, maar is moeilijk te zien. Het troebele water is afkomstig van het meertje waar de dwergmeerval gevangen is.
Linksonder: Een dwergmeerval, Ameiurus (Ictalurus) nebulosus (Lesueur, 1819) zwemt langs een plastic imitatie van een dikkopje zonder er ogenschijnlijk aandacht aan te besteden. Hoewel de meerval hongerig is en opgewonden tengevolge van het water-dat naar-dikkopjes-ruikt,  besteedt hij geen aandacht aan het imitatie dikkopje. Hij zwemt er gewoon langs.
Rechtsonder: Een dwergmeerval, Ameiurus (Ictalurus) nebulosus (Lesueur, 1819) vangt een plastic imitatie dikkopje, dat net zo'n elektrisch veld afgeeft als een levend dikkopje. Het elektrische veld werd vooraf  van een levend dikkopje opgenomen met behulp van twee elektroden, en 'afgespeeld'  via  twee elektroden die op het imitatie-dikkopje zijn bevestigd. De meerval reageert hier net zo op als op een levend dikkopje.
De originele registraties werden op super-8 film gemaakt door J.Meek in 1974. Zie verder: Peters-RC, Meek-J 1973. Catfish and electric fields. Experientia (Basel) 29, 299-300.



Terug naar Elektrische Organen